WAŻNE WAŻNE WAŻNE!!!

      Brak komentarzy do WAŻNE WAŻNE WAŻNE!!!

Kochani parafianie.
Serdecznie pozdrawiam wszystkich z krótkiego urlopu. Raz jeszcze dziękuję tym, którzy zaangażowali się w przygotowanie naszego festynu – Święta Rodzinnego. Myślę, że to nasze popołudniowe bycie razem w ubiegłą niedzielę pozwoliło nam przede wszystkim… spotkać się, porozmawiać i pobawić.
Przy okazji w rozmowach pojawił się temat funkcjonowania naszej parafii. Korzystam więc z okazji, by raz jeszcze poprosić o proponowanie kandydatów do Rady Duszpasterskiej (czy zgłaszanie osobiście swej kandydatury). Aby ułatwić podjęcie takiej decyzji raz jeszcze zamieszczam teksty na temat parafii i DRP (Duszpasterskiej Rady Parafialnej), które można było przeczytać w marcu i kwietniu w naszym niedzielnym biuletynie. Tym razem tekst jest w całości, ale mam nadzieję, że jego obszerność nikogo nie przerazi. Pamiętajmy, że tylko dobry fundament może zagwarantować trwałość stawianej budowli.
Życząc dobrej pogody tak odpoczywającym na urlopach (czy tym, którzy wyjadą później), jak i tym, którzy pozostaną w domach pozdrawiam serdecznie i z błogosławię – o. Krzysztof SVD

Wszyscy tworzymy Kościół…
Najmniejszą cząstką tego powszechnego (obecnego na całym świecie i otwartego na wszystkich ludzi) Kościoła jest wspólnota wiernych zwana parafią.
Choć czujemy się członkami tej naszej parafii, której patronuje św. Jadwiga Śląska, to jednak, w ramach przygotowania do utworzenia Duszpasterskiej Rady Parafialnej warto przypomnieć pewne jej podstawowe cechy. Pomocne tu może być nam opis funkcjonowania pierwszych wspólnot wiernych, jaki znajdujemy w Dziejach Apostolskich. Zachęcam do lektury przynajmniej pierwszych czterech rozdziałów (zajmie to może z 10 minut).
Popularnie definiujemy parafię jako wspólnotę wiernych mieszkających na określonym terenie (choć niekoniecznie muszą oni być związani położeniem geograficznym), gromadzących się pod przewodnictwem prezbitera (kapłana) na celebracjach liturgicznych (Msza św., nabożeństwa i adoracje), na katechezie (w celu pogłębienia wiary) oraz spotykających się, aby wsłuchując się w natchnienia Ducha Świętego podejmować decyzje co do głównych wyzwań stojącymi przed parafią (min. ewangelizacja środowiska i pomoc najbardziej potrzebującym).

W tej definicji znalazły się wszystkie istotne elementy formujące parafię. A więc:
– bycie razem jako Wspólnota („jeden duch i jedno serce ożywiały wszystkich wierzących … mieli wszystko wspólne” – Dz 4,32);
– celebracja Eucharystii i wspólna modlitwa („trwali oni na łamaniu Chleba i w modlitwach” – Dz 2,42; „codziennie trwali jednomyślnie w świątyni” – Dz 2,46);
– katecheza mająca na celu formację wszystkich wiernych („trwali w nauce Apostołów” – Dz 2,42);
– ewangelizacja niewierzących („Apostołowie z wielką mocą świadczyli o zmartwychwstaniu Pana Jezusa” – Dz 4,33);
– duch radości i prostota serca („Ci wszyscy, co uwierzyli przebywali razem … przyjmowali posiłki z radością i prostotą serca, wielbiąc Boga…” – Dz 2,44-46)
– poczucie solidarności i konkretna pomoc ubogim (otrzymane z darowizny dobra „rozdzielali każdemu według potrzeby” – Dz 2,45; 4,35; „i nikt z nich nie cierpiał niedostatku” – Dz 4,34).

Parafia, żadna parafia nie istnieje sama dla siebie. Każda bowiem wspólnota gromadząca się w imię Chrystusa otrzymała od Niego misję: być dla wszystkich znakiem bożej miłości i jedności. Ten, kto otrzymał misję przewodzenia w tej wspólnocie parafialnej (proboszcz) winien zadbać o rozsądny podział odpowiedzialności i prac wśród wiernych, zgodnie z talentami i charyzmatami, jakimi Duch Św. obdarzył każdego. Nie powinien przy tym zaniedbywać swych obowiązków bycia dla swych parafian pasterzem dusz, przewodnikiem i nauczycielem we wierze oraz administratorem bożych łask! Dopiero na drugim miejscu stoją wszelkie inne zadania takie jak administracja i zarządzanie dobrami materialnymi czy ewentualne remonty i budowy.
Po to właśnie, aby proboszcz mógł lepiej poznać bogactwo charyzmatów i darów swoich parafian, lepiej, efektywniej wykorzystać w duszpasterstwie ich doświadczenie i zapał a przez to bardziej po bożemu administrować parafią, dokumenty Kościoła zalecają powstanie w każdej wspólnocie parafialnej dwóch organów o charakterze doradczym:

Co to jest Duszpasterska Rada Parafialna (DRP)?
Aby odpowiedzieć na to pytanie rozpoczęliśmy ubiegłej niedzieli od przypomnienia krótko, co to jest parafia i po co istnieje.
Wiemy, że żadna parafia nie istnieje sama dla siebie, że każda wspólnota gromadząca się w imię Chrystusa otrzymała od Niego misję: być dla wszystkich znakiem bożej miłości i jedności. Misję tę realizuje dzięki charyzmatom i darom udzielonym jej przez Ducha Św. I właśnie Duszpasterska Rada Parafialna jest tym miejscem, gdzie można lepiej poznać bogactwo charyzmatów i darów parafian. Wtedy też administrowanie parafią odbywa się bardziej po bożemu.
Żeby jakaś wspólnota parafialna żyła autentycznie duchem ewangelii winna zachowywać kilka fundamentalnych prawd. I tak, pierwszą z nich można by określić jako principium równości. Chodzi tu o przypomnienie, że wszyscy chrześcijanie mają w Kościele tę samą godność. Równość ta jest sprawą zasadniczą, priorytetową (Lumen Gentium 32). Nie ma w Kościele „super-chrztu”, nie ma kast, nie ma przywilejów. Pierwszy sakrament – Chrzest – jest tym, który stwarza Kościół i doń wprowadza; pozostałe sakramenty są w Kościele. Począwszy od pierwszego sakramentu rodzą się i rozwijają różne powołania, charyzmaty i funkcje. Druga podstawowa prawda może być określona jako principium charyzmatyczne. Przypomina ona, że każdy chrześcijanin jest charyzmatykiem. Ma charyzmaty, to znaczy szczególne dary – zwyczajne lub nadzwyczajne – które pomagają w formowaniu wspólnoty. I te różne charyzmatu budują Kościół – Ciało Chrystusa (św. Paweł).
Według pism Nowego Testamentu pierwszym i podstawowym charyzmatem jest wiara. Zwykłymi charyzmatami są na przykład: zawód, stan, pozycja społeczna, gościnność, solidarność, gotowość do pomocy, upominanie, płakanie z tym, kto płacze i radowanie się z tym, kto się cieszy. Zaś do charyzmatów specjalnych, związanych z kontekstem kościelnym możemy zaliczyć na przykład: proroctwo, tłumaczenie języków, przewodzenie wspólnocie, nauczanie, prowadzenie, celibat, itd. Zwłaszcza ci, co mają we wspólnocie jakąś funkcję kierowniczą w sposób szczególny winni starać się używać otrzymane charyzmaty dla dobra wspólnoty kościelnej i cywilnej.
Kolejna fundamentalna prawda to principium współodpowiedzialności i misji. Oznacza to po prostu, że w Kościele, który my wszyscy formułujemy, nie ma z jednej strony zbawionych a z drugiej zbawiających, ale wszyscy razem, jednocześnie jesteśmy i zbawieni i zbawiający. Mimo różnic związanych z sakramentem kapłaństwa nie istnieje podział na rządzących i rządzonych, na uczniów i nauczycieli: cały Lud Boży jest kapłański, królewski i prorocki. Wszyscy więc jesteśmy odpowiedzialni czy współodpowiedzialni za to, co Kościół czyni (albo czego nie czyni). Dla chrześcijanina nie istnieje jedynie odpowiedzialność indywidualna, osobista ale również ta wspólna. Nie można więc być jedynie pomocnikiem proboszcza czy innego kapłana tak, jakby tylko on miał prawo do reprezentowania Kościoła. Praca w Kościele jest wspólna, bo jest On zbudowany i reprezentowane przez wszystkich ochrzczonych. Parafia – Kościół lokalny – jest wszystkich i wszyscy winni służyć wszystkim. Kapłaństwo sakramentalne jest pomocą, posługą i służbą kapłaństwu powszechnemu. Istnieje więc głęboka więź, prawdziwa komunia: wszyscy jesteśmy jednym ciałem i członkami jedni dla drugich (Rz 12).
Może spróbujmy powiedzieć, co robi Duszpasterska Rada Parafialna.

Biorąc za punkt odniesienia powyższe, fundamentalne principia (równości, charyzmatyczne, współodpowiedzialności i misji, posług, służby i hierarchii oraz dialogu i komunikacji) możemy mówić o radzie duszpasterskiej jako o żywej i dynamicznej grupie osób należących do Kościoła, która nie jest ani poza ani ponad wspólnotą parafialną ale stanowi jej integralną część. Jest wyrazem wiary tej wspólnoty i jej misyjnego zapału.
Byłoby błędem widzieć radę duszpasterską jedynie jako grupę koordynującą wszystkie funkcjonujące we wspólnocie grupy i ruchy kościelne. Rada duszpasterska nie może też być pojmowana jako miejsce podejmowania decyzji w oparciu o „demokratyczne” głosowania, które byłoby niejako w opozycji czy jako alternatywa w stosunku do decyzji i wytycznych hierarchii.
Rada duszpasterska jest w zamierzeniu jasnym znakiem jedności i głębokich więzi istniejących w Kościele a także miejscem spotkania i duszpasterskiego działania. Reprezentuje całą wspólnotę parafialną poprzez jedność wiary oraz bogactwo i różnorodność istniejących w parafii charyzmatów i powołań. Oznacza i wyraża komunię wszystkich wiernych między sobą a także jedność parafian ze swym pasterzem – proboszczem. Jest też miejscem w którym łączą się wszystkie charyzmaty i osobiste dary (które winny być przeznaczone do służby na rzecz innych), a jednocześnie miejscem, gdzie dociera echo trosk, potrzeb i pragnień całej wspólnoty parafialnej. Rada parafialna realizuje swą misję wsłuchując się – z jednej strony w głosy dochodzące z różnych stron wspólnoty a z drugiej – w Boże natchnienia płynące z uważnej lektury Słowa Bożego.
Nie należy zapominać, że duszpasterska rada parafialna, odpowiedzialna za wzrost komunii we wspólnocie parafialnej jest jednocześnie powołana do przypominania wszystkim parafianom o przynależności do Kościoła katolickiego, czyli powszechnego. O fakcie otrzymania od Pana podwójnego zadania: troski o duchowy wzrost parafii (misja ad intra) oraz o misji bycia znakiem bożym dla innych ludzi (misja ad extra).

Rada duszpasterska winna być organem reprezentującym wszystkie rzeczywistości parafii dlatego musi być wybrana przez wiernych. Nie może to być grupa osób mianowanych z jakiegoś powodu jedynie przez proboszcza. Jednocześnie trzeba podkreślić, że rada duszpasterska reprezentując całą wspólnotę jej nie zastępuje! Wręcz przeciwnie: szanuje kompetencje i opinie każdej grupy parafialnej i każdego parafianina. Gdyby z jakiegoś powodu urwał się dialog i zabrakło łączności między radą a pozostałymi parafianami wtedy radzie duszpasterskiej groziłaby izolacją i przestałby spełniać w parafii powierzoną jej misję bycia „sakramentem komunii”.
Celem, do którego trzeba dążyć tak w życiu parafii jak i w funkcjonowaniu duszpasterskiej rady parafialnej nie jest dążenie do jednolitości, do identyczności wszystkich wiernych ale do jedności w różnorodności, do komunii, która szanuje osobiste charyzmaty i dary każdego parafianina. Z racji swej natury rada duszpasterska jest miejscem spotkania i komunii ludzi w różnym wieku, o różnym wykształceniu, pochodzeniu społecznym, wychowaniu, zawodzie, itd., którzy zbierają się, aby wspólnie budować, wzajemnie ubogacać się posiadanymi darami wsłuchując się w natchnienia Ducha Świętego. Chodzi o to, by nie używać rady duszpasterskiej jako płaszczyzny służącej do potwierdzenia własnych idei albo do samorealizacji. Oczywiście, ideałów nie ma i w praktyce, można zaobserwować w łonie rady duszpasterskiej pewne trudności. Dotyczą one jednak nie tyle braku chęci do współpracy ile braku pełnej otwartości na opinię, która jest odmienna od mojej i braku akceptacji drugiej osoby gdy chodzi o konkretną z nią współpracę.
Warto w tym miejscu dodać, że rada duszpasterska jako organ odpowiedzialnego uczestniczenia w życiu wspólnoty parafialnej zakłada koniecznie posiadanie przez wiernych pewnego poziomu świadomości przynależności do wspólnoty – parafii. Oznacza to, że parafianie winni czuć się czynnymi członkami Kościoła, uczestniczącymi w sposób odpowiedzialny w życiu parafii a nie jedynie niedzielnymi słuchaczami Liturgii Mszy św.

Rada duszpasterska interesuje się wszystkimi problemami dotyczącymi życia parafii i jej misji wobec osób obojętnych i niewierzących. W szczególny sposób analizuje i czyni swymi te inicjatywy, które zmierzają do pogłębienia wartości ewangelicznych, a konkretnie:
zastanawia się nad stanem życia religijnego parafii; zwłaszcza gdy chodzi o poziom wiedzy religijnej i stopień wiary, uczestniczenie w sakramentach św., życie moralne członków wspólnoty, zaangażowanie w dzieła miłosierdzia (Caritas) w propagowanie pokoju i pojednania, uczestniczenie w życiu społecznym i politycznym;
określa pierwszoplanowe potrzeby i wymogi parafii; ustala konkretny program w oparciu o plan duszpasterski Kościoła lokalnego i o wezwania Kościoła powszechnego;
decyduje o konkretnych działaniach duszpasterskich i wybiera odpowiednie do ich realizacji metody.

Warto jednocześnie zadać sobie pytanie: Jaki jest ciężar gatunkowy decyzji podejmowanych przez Duszpasterską Radę Parafialną? Na ile jest ona organem decydującym o życiu parafii?
Aby odpowiedzieć na to pytanie należy wpierw przypomnieć jedna podstawową rzecz: parafia jest oddana przez ks. biskupa pod opiekę duszpasterską konkretnemu kapłanowi albo wspólnocie prezbiterów (kapłanów), którzy go reprezentują. Dekret soborowy Presbyterorum Ordinis stwierdza, że „prezbiterzy wykonując w zakresie swej władzy urząd Chrystusa Głowy i Pasterza, gromadzą w imieniu biskupa rodziną Bożą, ożywioną braterską jednością…” (6). Misja przewodniczenia ludowi Bożemu nie stawia jednak kapłana ani nad ani poza radą duszpasterską. Przewodniczyć nie oznacza absolutnie podejmowania decyzji samemu, w sposób autonomiczny i bez zgody członków rady duszpasterskiej. Kiedy mówi się o kolegialności w parafii oznacza to, że odpowiedzialność za kierowanie parafią i służenie jej leży na barkach rady parafialnej, której kapłan przewodniczy.
Rada parafialna może podejmować decyzje odnoszące się do wszystkich obszarów jej działania, to znaczy tego, co dotyczy jej kompetencji związanych z misją prorocką (wszystko to, co jest związane z ewangelizacją, katechumenatem, katechezą, formacją dorosłych…), z misją liturgiczną (która obejmuje obszerny teren celebracji liturgicznych i udzielania sakramentów ), misją „królewską” czyli administracyjną (dotyczy wszystkich aspektów duszpasterstwa powiązanych z kwestiami finansów, administrowania dobrami materialnymi, itp.). Warunkiem jednak ważności owych decyzji jest:
1) by nie były w opozycji do wytycznych biskupa i proboszcza;
2) by były zatwierdzone przez absolutną większość swych członków.
Jeśli w jakiejś ważnej kwestii, którą zajmuje się rada brak jest w głosowaniu nad nią zdecydowanej większości oznacza to, że sprawa nie jest jeszcze wystarczająco jasna dla wszystkich i że winno się poświęcić czas na dodatkową analizę, na modlitwę a także na … nawrócenie się i na zasięgnięcie opinii na dany temat we wspólnocie parafialnej.
Innymi słowy: decyzje co do spraw związanych z istotnymi sprawami dotyczącymi komunii eklezjalnej i jedności wspólnoty nie mogą spadać jak z nieba, ale powinny dojrzewać i być podejmowane przy czynnym udziale całej parafii.

Raz jeszcze podkreślam, że główną jej troską i misją jest refleksja nad stanem życia religijnego parafii: nad poziomem wiedzy religijnej i stopniem wiary, nad uczestniczeniem w sakramentach św., życiem moralnym członków wspólnoty, zaangażowaniem ich w dzieła miłosierdzia, w propagowanie pokoju i pojednania a także nad uczestniczeniem w życiu społecznym i politycznym.
W trosce o jak najsprawniejsze funkcjonowanie, w wielu diecezjach dokumenty poświęcone DRP sugerują podzielenie zadań i odpowiedzialności, zgodnie z zainteresowaniami i osobistym doświadczeniem poszczególnych członków. Chodzi o to, by utworzyć w radzie  sekcje  odpowiedzialne za poszczególne odcinki życia parafialnego. Mogą to być na przykład sekcje:
a) katechetyczno-młodzieżowa;
b) liturgiczna;
c) charytatywno – misyjna;
d) ekonomiczno – gospodarcza;
e) sekcja duszpasterstwa rodzinnego.
Dwa słowa o każdej z sekcji.
Do sekcji katechetyczno – młodzieżowej winny należeć: katecheci (z racji wykonywanego zawodu), osoby odpowiedzialne za formację młodzieży oraz pracujące z dziećmi i młodzieżą a także ci z członków PRD, którzy z racji swego doświadczenia albo/i zamiłowania, troski o młodzież są gotowi zaangażować się w tym sektorze duszpasterstwa.
Sekcja liturgiczna zajmuje się głównie tym aspektem naszego życia parafialnego, który można by określić jako troska o to, by wszyscy parafianie mogli poprzez dobrze przygotowana i godnie odprawianą liturgię doświadczyć spotkania z Panem. Oprócz przedstawicieli lektorów i służby ołtarza (ministranci) winne do tej sekcji należeć osoby związane w jakiś sposób z liturgią (członkowie zespołów muzycznych, organiści, osoby dbające o zachowanie w kościele porządku i czystości).
Sekcja charytatywno – misyjna skupia osoby w sposób szczególny otwarte na potrzeby ubogich czy potrzebujących wsparcia materialnego czy/i duchowego. Jest w niej miejsce i dla tych, którzy świadomi misyjnej natury Kościoła chcą poprzez swoje doświadczenie albo kontakt z misjonarzami, misjonarkami pomóc parafii nie zamknąć się we własnym podwórku.
Sekcja zaś ekonomiczno – gospodarcza, jak sama nazwa sugeruje, ma jako główne zadanie troskę o nasze „dobra doczesne”: budynek kościoła, salki parafialne. Członkowie sekcji mają prawo do czuwania nad wydatkami związanymi z funkcjonowaniem parafii, jak też do sporządzania rocznych sprawozdań finansowych, które następnie przedstawiają w ogólnym zarysie całej wspólnocie parafialnej.
Osoby należące do sekcji duszpasterstwa rodzinnego winny zająć się bezpośrednio sprawami małżeństwa i rodziny a konkretnie – troszczyć się o to, by w naszych planach i zajęciach duszpasterskich parafii rodzina, która jest kościołem domowym, nie została gdzieś zapomniana. Chodzi też i o analizowanie możliwości powstania grup rodzin czy dla małżonków a także wspólnot wsparcia wzajemnego i formacji dla małżeństw, które z różnych powodów nie mogą w pełni uczestniczyć w życiu sakramentalnym.
Każda z powyższych sekcji winna posiadać swego przewodniczącego i sekretarza. Spotkania poszczególnych sekcji odbywają się w zależności od potrzeb w sposób niezależny od posiedzeń rady.

Kto może być członkiem Duszpasterskiej Rady Parafialnej?
Do rady duszpasterskiej należą: kapłani, zakonnicy i zakonnice oraz świeccy, czyli cały lud Boży z zachowaniem różnic istniejących wewnątrz Kościoła. Przez nią (radę) realizuje się współpraca i współodpowiedzialność całego Ludu Bożego za decyzje dotyczące życia wspólnoty parafialnej. Poczucie odpowiedzialności jest podstawowym warunkiem bez którego nie będzie można podjąć żadnych zadań duszpasterskich dotyczących parafii. Warto tu podkreślić, że rada duszpasterska nie będzie w stanie sama z siebie budować wspólnoty i przekazywać ducha jedności, jeśli tego ducha nie będzie wcześniej w każdym z jej członków.
Podstawą, która umożliwia wiernym wybieranie DRP i jednocześnie dającą prawo bycia wybranym na jej członka jest fakt bycia ochrzczonym i bierzmowanym. Dalej przychodzą – wierność Chrystusowi i oddanie się Kościołowi, dojrzałość osobowa oraz rzeczywista bezinteresowność i dyspozycyjność w służeniu innym i inne osobiste talenty i charyzmaty. W szczególności chodzi o miłość do Kościoła jako wspólnoty i pragnienie poświęcenia się dla jej wzrostu. Ważnym jest, by kandydat był nie tyle ekspertem w sprawach wiary, ile osobą starającą się o wzrost swej wiary.

W DRP możemy rozróżnić trzy rodzaje członków: z urzędu, z wyboru oraz z nominacji. Do pierwszej grupy należą: proboszcz, wikariusze oraz inni kapłani zaangażowani jako duszpasterze. Z urzędu przysługuje miejsce w radzie duszpasterskiej przedstawicielom wspólnot zakonnych czynnych (męskich i żeńskich) znajdujących się na terenie parafii; wyznaczają ich własne wspólnoty. Drugą grupę stanowią osoby świeckie, wybrane przez wspólnotę parafialną w czasie wyborów do rady duszpasterskiej. Z nominacji są te osoby, które zostały wybrane przez proboszcza, aby zagwarantować w radzie większą reprezentatywność istniejących grup i ruchów kościelnych i uczynić DRP bardziej odpowiedzialną i żywą. Liczba członków z nominacji nigdy nie może przekroczyć 20% wszystkich członków rady.
Prawo do głosowania w wyborach do DRP mają wszystkie osoby, obu płci, ochrzczone i bierzmowane, należące do wspólnoty parafialnej. Mamy wtedy do czynienia z wyborami bezpośrednimi: jedna osoba – jeden głos. Jest też możliwa inna opcja a mianowicie – głosowanie rodzinami; czyli jedna rodzina – jeden głos. Wybranymi do rady mogą zostać jedynie te osoby, które należą do wspólnoty parafialnej, są już bierzmowane i w dniu wyborów mają skończonych przynajmniej 18 lat.
Proboszcz, po konsultacji z przedstawicielami ustępującej rady ogłasza wybory do rady przynajmniej trzy miesiące przed datą wygaśnięcia mandatu DRP. Przy tej okazji zostaje też przedstawiony sposób i etapy głosowania.
Wybory powinny odbyć się w dwóch etapach: pierwszy – wybór kandydatów i drugi – wybór członków rady duszpasterskiej. Drugi etap powinien być poprzedzony przedstawieniem kandydatów do rady wspólnocie parafialnej. Może to mieć miejsce poprzez ogłoszenia zamieszczone w gablotkach przykościelnych, informacje w biuletynie parafialnym i na stronie internetowej czy publiczną prezentację kandydatów przy okazji niedzielnych ogłoszeń parafialnych na Mszach św. albo w trakcie specjalnej celebracji.
Kończąc powoli pierwszy etap – wybór kandydatów – raz jeszcze zachęcam do zgłaszania (się)… Pokładajmy ufność w Bożej łasce i mocy Ducha Świętego.