KOCHANI PARAFIANIE C.D.

Kochani Parafianie, dzisiaj Niedziela Palmowa a jednocześnie zakończenie naszych Rekolekcji Wielkopostnych. Dziękując Panu za wszelkie otrzymane łaski w sposób szczególny zechciejmy wyrazić naszą wdzięczność za Boże miłosierdzie, które jakże hojnie objawiło się w tych dniach, głównie poprzez Sakrament Pojednania oraz ojcu rekolekcjoniście – Krzysztofowi Grzybkowi za podzielenie się z nami swą wiarą i posługą w konfesjonale.
Przed nami Triduum Paschalne – wspomnienie i przeżywanie najważniejszych w historii zbawienia wydarzeń. Medytujemy już dzisiaj, w Niedzielę Palmową, miłość Jezusa oddającego za nas życie. Wybierzmy choćby jedną z celebracji tego Wielkiego Tygodnia, (plan celebracji – obok), by umocnić swą wiarę i nadzieję.
Z zapewnieniem o pamięci modlitewnej, w Miłości Słowa Bożego
– o. Krzysztof SVD
P.S. W wolnej chwili zachęcam o lektury, znajdującego się poniżej, kolejnego „odcinka” refleksji przygotowujących nas do wyboru Rady Parafialnej.

Co to jest Duszpasterska Rada Parafialna (DRP)? (odc. 4)
Może spróbujmy powiedzieć, co robi Duszpasterska Rada Parafialna.
Rada duszpasterska interesuje się wszystkimi problemami dotyczącymi życia parafii i jej misji wobec osób obojętnych i niewierzących. W szczególny sposób analizuje i czyni swymi te inicjatywy, które zmierzają do pogłębienia wartości ewangelicznych, a konkretnie:
zastanawia się nad stanem życia religijnego parafii; zwłaszcza gdy chodzi o poziom wiedzy religijnej i stopień wiary, uczestniczenie w sakramentach św., życie moralne członków wspólnoty, zaangażowanie w dzieła miłosierdzia (Caritas) w propagowanie pokoju i pojednania, uczestniczenie w życiu społecznym i politycznym;
określa pierwszoplanowe potrzeby i wymogi parafii; ustala konkretny program w oparciu o plan duszpasterski Kościoła lokalnego i o wezwania Kościoła powszechnego;
decyduje o konkretnych działaniach duszpasterskich i wybiera odpowiednie do ich realizacji metody.

Warto jednocześnie zadać sobie pytanie: Jaki jest ciężar gatunkowy decyzji podejmowanych przez Duszpasterską Radę Parafialną? Na ile jest ona organem decydującym o życiu parafii?
Aby odpowiedzieć na to pytanie należy wpierw przypomnieć jedna podstawową rzecz: parafia jest oddana przez ks. biskupa pod opiekę duszpasterską konkretnemu kapłanowi albo wspólnocie prezbiterów (kapłanów), którzy go reprezentują. Dekret soborowy Presbyterorum Ordinis stwierdza, że „prezbiterzy wykonując w zakresie swej władzy urząd Chrystusa Głowy i Pasterza, gromadzą w imieniu biskupa rodziną Bożą, ożywioną braterską jednością…” (6). Misja przewodniczenia ludowi Bożemu nie stawia jednak kapłana ani nad ani poza radą duszpasterską. Przewodniczyć nie oznacza absolutnie podejmowania decyzji samemu, w sposób autonomiczny i bez zgody członków rady duszpasterskiej. Kiedy mówi się o kolegialności w parafii oznacza to, że odpowiedzialność za kierowanie parafią i służenie jej leży na barkach rady parafialnej, której kapłan przewodniczy.
Rada parafialna może podejmować decyzje odnoszące się do wszystkich obszarów jej działania, to znaczy tego, co dotyczy jej kompetencji związanych z misją prorocką (wszystko to, co jest związane z ewangelizacją, katechumenatem, katechezą, formacją dorosłych…), z misją liturgiczną (która obejmuje obszerny teren celebracji liturgicznych i udzielania sakramentów ), misją „królewską” czyli administracyjną (dotyczy wszystkich aspektów duszpasterstwa powiązanych z kwestiami finansów, administrowania dobrami materialnymi, itp.). Warunkiem jednak ważności owych decyzji jest:
1) by nie były w opozycji do wytycznych biskupa i proboszcza;
2) by były zatwierdzone przez absolutną większość swych członków.
Jeśli w jakiejś ważnej kwestii, którą zajmuje się rada brak jest w głosowaniu nad nią zdecydowanej większości oznacza to, że sprawa nie jest jeszcze wystarczająco jasna dla wszystkich i że winno się poświęcić czas na dodatkową analizę, na modlitwę a także na … nawrócenie się i na zasięgnięcie opinii na dany temat we wspólnocie parafialnej.
Innymi słowy: decyzje co do spraw związanych z istotnymi sprawami dotyczącymi komunii eklezjalnej i jedności wspólnoty nie mogą spadać jak z nieba, ale powinny dojrzewać i być podejmowane przy czynnym udziale całej parafii.