KOCHANI PARAFIANIE cz.3

Co to jest Duszpasterska Rada Parafialna (DRP)? (c.d. 3)
Aby odpowiedzieć na to pytanie rozpoczęliśmy od przypomnienia, że żadna parafia nie istnieje sama dla siebie ale po to by być dla wszystkich znakiem bożej miłości i jedności. Misję tę realizuje dzięki charyzmatom i darom udzielonym jej przez Ducha Św. I On uświęca wszystkich ochrzczonych, dlatego wszyscy chrześcijanie mają w Kościele tę samą godność. Równość ta jest sprawą zasadniczą, priorytetową (Lumen Gentium 32). Pierwszy sakrament – Chrzest – jest tym, który stwarza Kościół i doń wprowadza; pozostałe sakramenty są w Kościele. Począwszy od pierwszego sakramentu rodzą się i rozwijają różne powołania, charyzmaty i funkcje.
Druga podstawowa prawda to ta, że każdy chrześcijanin jest charyzmatykiem. Ma charyzmaty, to znaczy szczególne dary – zwyczajne lub nadzwyczajne – które pomagają w formowaniu wspólnoty. I te różne charyzmatu budują Kościół. I tak, we wspólnocie parafialnej winny być doceniane i koordynowane różne istniejące w niej posługi, niezbędne dla jej istnienia. A więc:
posługi wypływające z hierarchii: posługa biskupia, kapłańska i diakońska;
dalej – posługi świeckich, zakonników, zakonnic;
inne posługi już zatwierdzone, takie jak: akolity, lektora, szafarza nadzwyczajnego Eucharystii;
jeszcze inne posługi, które mogłyby być zatwierdzone jako takie, jak na przykład: katechety, służby liturgicznej, służby społecznej (Caritas) czy duszpasterskiej.
Inna prawda, którą koniecznie trzeba przypomnieć w kontekście normalnego funkcjonowania życia w parafii można by nazwać principium dialogu i komunikacji. Współodpowiedzialność i komunia wymagają dialogu i komunikacji. Chodzi tu o przepływ informacji i świadome dążenie do wymiany spojrzeń i doświadczeń wewnątrz Kościoła: między świeckimi a biskupem, między kapłanami a biskupem, między kapłanami a świeckimi a przede wszystkim między osobami świeckimi a ich proboszczami. Jest to jedno z ważniejszych i trudniejszych do zrealizowania wyzwań w Kościele posoborowym. Mam nadzieję, że DRP stanie się w tym kontekście uprzywilejowanym miejscem komunikacji.
Principium jedności i pomocniczości, to następna fundamentalna prawda wymagająca „odkurzenia” i wprowadzenia w życie. Trzeba bowiem stale przypominać, że jedność nie oznacza identyczności. W Kościele winna istnieć jedność w różnorodności, bo poszczególne dary rozwijają się w wolności (J 3,8). Pomocniczość oznacza, że każdy ‘posiada’ tylko część prawdy i potrzebuje tych wielu jej części, które posiadają inni. Pomocniczość oznacza również to, że nie można przerzucać na innych, na inne parafie, na instancje wyższe (np. diecezja, biskup, Watykan, itp.), na przełożonych tego, co winno być podjęte przez nas, zrobione przez naszą wspólnotę parafialną.
Nie mniej ważną i zmuszającą do głębokiej refleksji jest kwestia sposobu realizacji przez Kościół otrzymanej od Jezusa misji. Kościół Chrystusa, aby doprowadzać ludzi do zbawienia, zgodnie z otrzymanym przez Swego Mistrza mandatem, winien stawać się Kościołem lokalnym, umiejscowionym na konkretnym terenie, szanującym miejscową kulturę i mentalność. Możemy mówić tu o pewnego rodzaju principium Kościoła lokalnego. Chodzi o to, aby „wejść do wszystkich istniejących grup ludzkich w ten sam sposób w jaki sam Chrystus, poprzez wcielenie, włączył się, złączył się z owym konkretnym środowiskiem społeczno-kulturowym ludzi, wśród których żył” (Ad Gentes 10).

Dopiero teraz, po przypomnieniu tych podstawowych prawd, możemy przejść do omówienia tożsamości teologicznej Parafialnej Rady Duszpasterskiej. (cdn.)