KOCHANI PARAFIANIE c.d.

Co to jest Duszpasterska Rada Parafialna (DRP)? (c.d. 2)
Aby odpowiedzieć na to pytanie rozpoczęliśmy ubiegłej niedzieli od przypomnienia krótko, co to jest parafia i po co istnieje.
Wiemy, że żadna parafia nie istnieje sama dla siebie, że każda wspólnota gromadząca się w imię Chrystusa otrzymała od Niego misję: być dla wszystkich znakiem bożej miłości i jedności. Misję tę realizuje dzięki charyzmatom i darom udzielonym jej przez Ducha Św. I właśnie Duszpasterska Rada Parafialna jest tym miejscem, gdzie można lepiej poznać bogactwo charyzmatów i darów parafian. Wtedy też administrowanie parafią odbywa się bardziej po bożemu.
Zanim przejdziemy do omawiania samej DRP musimy przypomnieć jeszcze kilka fundamentalnych prawd, które winny być zachowywane w parafii. I tak, pierwszą z nich można by określić jako principium równości. Chodzi tu o przypomnienie, że wszyscy chrześcijanie mają w Kościele tę samą godność. Równość ta jest sprawą zasadniczą, priorytetową (Lumen Gentium 32). Nie ma w Kościele „super-chrztu”, nie ma kast, nie ma przywilejów. Pierwszy sakrament – Chrzest – jest tym, który stwarza Kościół i doń wprowadza; pozostałe sakramenty są w Kościele. Począwszy od pierwszego sakramentu rodzą się i rozwijają różne powołania, charyzmaty i funkcje. Druga podstawowa prawda może być określona jako principium charyzmatyczne. Przypomina ona, że każdy chrześcijanin jest charyzmatykiem. Ma charyzmaty, to znaczy szczególne dary – zwyczajne lub nadzwyczajne – które pomagają w formowaniu wspólnoty. I te różne charyzmatu budują Kościół – Ciało Chrystusa (św. Paweł).
Według pism Nowego Testamentu pierwszym i podstawowym charyzmatem jest wiara. Zwykłymi charyzmatami są na przykład: zawód, stan, pozycja społeczna, gościnność, solidarność, gotowość do pomocy, upominanie, płakanie z tym, kto płacze i radowanie się z tym, kto się cieszy. Zaś do charyzmatów specjalnych, związanych z kontekstem kościelnym możemy zaliczyć na przykład: proroctwo, tłumaczenie języków, przewodzenie wspólnocie, nauczanie, prowadzenie, celibat, itd. Zwłaszcza ci, co mają we wspólnocie jakąś funkcję kierowniczą w sposób szczególny winni starać się używać otrzymane charyzmaty dla dobra wspólnoty kościelnej i cywilnej.
Kolejna fundamentalna prawda to principium współodpowiedzialności i misji. Oznacza to po prostu, że w Kościele, który my wszyscy formułujemy, nie ma z jednej strony zbawionych a z drugiej zbawiających, ale wszyscy razem, jednocześnie jesteśmy i zbawieni i zbawiający. Mimo różnic związanych z sakramentem kapłaństwa nie istnieje podział na rządzących i rządzonych, na uczniów i nauczycieli: cały Lud Boży jest kapłański, królewski i prorocki. Wszyscy więc jesteśmy odpowiedzialni czy współodpowiedzialni za to, co Kościół czyni (albo czego nie czyni). Dla chrześcijanina nie istnieje jedynie odpowiedzialność indywidualna, osobista ale również ta wspólna. Nie można więc być jedynie pomocnikiem proboszcza czy innego kapłana tak jakby tylko on miał prawo do reprezentowania Kościoła. Praca w Kościele jest wspólna, bo jest On zbudowany i reprezentowane przez wszystkich ochrzczonych. Parafia – Kościół lokalny – jest wszystkich i wszyscy winni służyć wszystkim. Kapłaństwo sakramentalne jest pomocą, posługą i służbą kapłaństwu powszechnemu. Istnieje więc głęboka więź, prawdziwa komunia: wszyscy jesteśmy jednym ciałem i członkami jedni dla drugich (Rz 12). (dalszy ciąg za tydzień)