KOCHANI PARAFIANIE

Zima jeszcze srogo trzyma i chłód daje nam się we znaki także w kościele. Z tego też powodu, zamiast kazania, zdecydowałem się na ten nowy sposób dotarcia do Was.
Ufam, że znajdziecie w domu parę minut na przeczytanie poniższego tekstu, który jest początkiem cyklu przemyśleń na temat parafii. Mam nadzieję, że pomogą one w przygotowaniu naszej Wspólnoty św. Jadwigi do wyborów do Duszpasterskiej Rady Parafialnej.
Z życzeniami wielu łask, w Miłości Słowa Bożego – o. Krzysztof SVD

Wszyscy tworzymy Kościół…
Najmniejszą cząstką tego powszechnego (obecnego na całym świecie i otwartego na wszystkich ludzi) Kościoła jest wspólnota wiernych zwana parafią.
Choć czujemy się członkami tej naszej parafii, której patronuje św. Jadwiga Śląska, to jednak warto przypomnieć pewne jej podstawowe cechy. Pomocne tu może być nam opis pierwszych wspólnot wiernych, jaki znajdujemy w Dziejach Apostolskich – Historii Kościoła pierwszych lat, po wniebowstąpieniu Jezusa i zesłaniu Ducha Świętego.
Popularnie definiujemy parafię jako wspólnotę wiernych mieszkających na określonym terenie (choć niekoniecznie muszą oni być związani położeniem geograficznym), gromadzących się pod przewodnictwem prezbitera (kapłana) na celebracjach liturgicznych (Msza św., nabożeństwa i adoracje), na katechezie (w celu pogłębienia wiary) oraz spotykających się, aby wsłuchując się w natchnienia Ducha Świętego podejmować decyzje co do głównych wyzwań stojącymi przed parafią (min. ewangelizacja środowiska i pomoc najbardziej potrzebującym).
W tej definicji znalazły się wszystkie istotne elementy formujące parafię. A więc:
– bycie razem jako Wspólnota („jeden duch i jedno serce ożywiały wszystkich wierzących … mieli wszystko wspólne” – Dz 4,32)
– celebracja Eucharystii i wspólna modlitwa („trwali oni na łamaniu Chleba i w modlitwach” – Dz 2,42; „codziennie trwali jednomyślnie w świątyni” – Dz 2,46)
– katecheza mająca na celu formację wszystkich wiernych („trwali w nauce Apostołów” – Dz 2,42)
– ewangelizacja niewierzących („Apostołowie z wielką mocą świadczyli o zmartwychwstaniu Pana Jezusa” – Dz 4,33)
– duch radości i prostota serca („Ci wszyscy, co uwierzyli przebywali razem … przyjmowali posiłki z radością i prostotą serca, wielbiąc Boga…” – Dz 2,44-46)
– poczucie solidarności i konkretna pomoc ubogim (otrzymane z darowizny dobra „rozdzielali każdemu według potrzeby” – Dz 2,45; 4,35; „i nikt z nich nie cierpiał niedostatku” – Dz 4,34)

Parafia, żadna parafia nie istnieje sama dla siebie. Każda bowiem wspólnota gromadząca się w imię Chrystusa otrzymała od Niego misję: być dla wszystkich znakiem bożej miłości i jedności. Ten, kto otrzymał misję przewodzenia w tej wspólnocie parafialnej (proboszcz) winien zadbać o rozsądny podział odpowiedzialności i prac wśród wiernych, zgodnie z talentami i charyzmatami, jakimi Duch Św. obdarzył każdego. Nie powinien przy tym zaniedbywać swych obowiązków bycia dla swych parafian pasterzem dusz, przewodnikiem i nauczycielem we wierze oraz administratorem bożych łask! Dopiero na drugim miejscu stoją wszelkie inne zadania takie jak administracja i zarządzanie dobrami materialnymi czy ewentualne remonty i budowy.
Aby proboszcz mógł lepiej poznać bogactwo charyzmatów i darów swoich parafian, lepiej, efektywniej wykorzystać w duszpasterstwie ich doświadczenie i zapał a przez to bardziej po bożemu administrować parafią, dokumenty Kościoła zalecają powstanie w każdej wspólnocie parafialnej dwóch organów o charakterze doradczym: Duszpasterskiej Rady Parafialnej oraz Parafialnej Rady do Spraw Finansowo – Ekonomicznych.